Monthly Archive 29 stycznia, 2012

Byadmin

Jak można powiększyć przejście między pomieszczeniami?

Jeśli tylko oddzielająca je ściana nie jest przegrodą nośną, otwór drzwiowy można łatwo podwyższyć lub poszerzyć. Ścianę najpierw należy wzmocnić stalowym kątownikiem (dłuższym o co najmniej 30 cm od planowanej szerokości otworu – po 15 cm na oparcie z obu stron). Wsuwa się go na odpowiedniej wysokości w poziomą spoinę między elementami muru i przykręca kotwami, tworząc nadproże. Fragment muru znajdujący się niżej można bez obaw rozebrać. W pewnych sytuacjach wzmocnienie w ogóle nie jest potrzebne – jeżeli ściana nad otworem jest wyższa niż wysokość trójkąta równobocznego o boku równym szerokości otworu. W ścianach szkieletowych zmiana wymiarów otworu w ogóle nie stanowi problemu, wystarczy odpowiednio przekonstruować układ metalowych profili rusztu, przykręcając je w odpowiednich miejscach, a następnie  całość obudować płytami.

Jakie powinny być szczeliny dylatacyjne między ramą a murem?
Ościeżnica okienna i drzwiowa nie może się stykać bezpośrednio z murem, ponieważ wskutek obciążeń i zmian temperatury profile odkształcają się. Bez dylatacji napierałyby na krawędzie otworu, a powstające naprężenia mogłyby doprowadzić do pękania muru; i wypaczania ram.

Szerokość szczelin zależy przede wszystkim od rozmiarów stolarki oraz od stosowanych materiałów uszczelniających. Sprężyste taśmy rozprężne niwelują naprężenia lepiej niż pianka poliuretanowa. Szczelina wokół okien białych o szerokości do 3,5 m i kolorowych do 2,5 m powinna wówczas mieć grubość 10 mm, wokół mniejszych okien wystarcza 8 mm. Pianka wymaga więcej przestrzeni – od 10 do 20 mm wokół okien białych i od 15 do 25 mm przy oknach kolorowych, które silniej się nagrzewają. W otworach na drzwi wewnętrzne należy zostawić po 4 cm luzu z każdej strony ramy, jeśli drzwi są jednoskrzydłowe, a po 6 cm wokół ościeżnicy drzwi dwuskrzydłowych.

Byadmin

Czy podłoże trzeba dylatować

W stropodachach niewentylowanych betonowa płyta stropu jest narażona na skurcze termiczne. Mogą one doprowadzić do uszkodzenia pokrycia. Dlatego w warstwie spadkowej zrobionej na płycie nie może zabraknąć szczelin dylatacyjnych.  Powinny one dzielić powierzchnię stropu na pola wielkości około 2 m2. Pamiętajmy rów-nież, że szczeliny dylatacyjne muszą być przeprowadzone także przez wszystkie wyższe warstwy dachu, aż do pokrycia włącznie.
Jak przygotować podłoże pod nowe ocieplenie
Najpierw należy starannie oczyścić podłoże. Gdy będziemy ocieplać wełną mineralną, na stropie powinniśmy zrobić warstwę paroizolacyjną z papy lub folii. Przed ocieplaniem zorientujmy się również, czy istniejące kominki odpowietrzające instalację kanalizacyjną po dołożeniu ocieplenia będą wystawać ponad pokrycie. Jeśli nie, trzeba będzie wymienić je na nowe – wyższe.

Byadmin

Jak zrobić spadek, gdy go nie ma

Nawet drobne prace na dachu powinny istnieć wykonywane fachowo, a co dopiero poważne roboty związane z wymianą pokrycia. Wątpliwości w tutejszym względzie nie brakuje. Odpowiadamy więc na najczęściej zadawane pytania dotyczące poszczególnych robót remontowych.
Każdy dach powinien posiadać odpowiednie spadki w kierunku otworów lub rynien odprowadzających wodę. Powinny one wynosić  1,5-20%, zależnie od powierzchni dachu i typu tego konstrukcji. Jeśli spadku brak, trzeba go w jakiś metoda uformować.
Inaczej woda będzie zalegać na dachu, co wcześniej czy później kończy się zalaniem stropu. Możliwości są dwie – zerwać  wszystkie warstwy i uformować na stropie obniżka z betonu bądź odpowiedniej zaprawy lub również zrobić obniżka w warstwie ociepleniowej przy zastosowaniu tak zwanych klinów dachowych, czyli zestawu płyt o przekroju skośnym. Pierwsza metoda  bywa tańsza, choć zmusza do całkowitej rozbiórki dachu. W przypadku drugiej rozbiórka również może istnieć konieczna, jeżeli ocieplenie bywa zrobione z archaicznych materiałów – żużlu, polepy itp. Jeśli bywa z wełny lub styropianu, wystarczy usunięcie pokrycia i dołożenie klinów formujących spadek.

Byadmin

Co zrobić, jeśli nowe okna nie pasują do otworów?

Najpierw należy określić, z czyjej winy tak się stało. Jeżeli do wykonania pomiarów otworów okiennych zatrudniono profesjonalną ekipę, odpowiedzialność za błędy spada na wykonawców i na ich koszt powinna odbyć się ponowna wymiana. Podobnie jest w przypadku, gdy okna nie odpowiadają wymiarom podanym w zamówieniu – winę za to ponosi producent i jego obowiązkiem jest dokonanie poprawek. Jeśli jednak samodzielnie mierzyliśmy otwory, a okna są zgodne z danymi z zamówienia, to nie mamy prawa domagać się żadnego odszkodowania. Możemy co najwyżej próbować naprawić błąd doraźnymi metodami, a jeżeli jest to niemożliwe – musimy zamówić nową stolarkę. Jeśli okna są za wysokie,

można podciąć strefę pod parapetem. Trzeba jednak używać do tego narzędzi dopasowanych do rodzaju materiału ściennego, a powierzchnię po

przycięciu zabezpieczyć tynkiem lub masą szpachlową. Okna zbyt szerokie są większym problemem, bo ościeża można podciąć tylko o 1–2 cm z

każdej strony. W innym razie konieczne jest wzmacnianie nadpro-ża nad planowanymi podcięciami. W przypadku gdy okna są za małe, można dość

łatwo zamurować otwór do żądanej wielkości. Należy jednak pamiętać, że każda ingerencja w wymiary otworów zmienia układ okien, narusza

linię krawędzi dolnej i bocznych, więc jeżeli na całej elewacji o symetrycznym układzie okien jeden z otworów zostanie zmniejszony, zmiana

będzie widoczna.

Kiedy warto montować okna nierozwieralne?
W trosce o oszczędność energii – okna stałe są cieplejsze niż rozwieralne. Powinno się je jednak wstawiać tylko tam, gdzie jest do nich

łatwy dostęp z zewnątrz, a więc na parterze lub przy drzwiach balkonowych. Inaczej do ich umycia trzeba będzie używać drabiny. Nie można

też zapomnieć o tym, że jeśli w domu nie ma wentylacji mechanicznej, to przynajmniej niektóre okna.

Byadmin

Czym wypełnić szczeliny między płytkami?

Większość mas spoinujących (fug) jest odporna na działanie wilgoci, więc do łazienek nie będą potrzebne żadne masy specjalistyczne.  Wyjątkiem są podłogi z ogrzewaniem. Tu konieczne będzie użycie masy wysokoelastycznej zdolnej przetrwać naprężenia powstające pod wpływem zmian temperatury okładziny spowodowanych działaniem ogrzewania podłogowego.
Jak zrobić sufit podwieszany?
Typowy sufit podwieszany składa się z metalowego rusztu i okładziny z płyt gipsowo-kartonowych. Konstrukcję i układ płyt dopasowuje się do kształtu i wymiarów pomieszczenia oraz do funkcji, jaką ma pełnić sufit. Ten z wbudowanym oświetleniem, jako dekoracja, nie musi spełniać specjalnych warunków podwyższonej nośności albo sztywności, ale trzeba zwrócić uwagę na wysokość podwieszenia, czyli długość wieszaków utrzymujących ruszt. Pod stropem muszą się bowiem zmieścić przewody elektryczne, a tam, gdzie mają być osadzone lampy, musi starczyć miejsca na swobodne manewrowanie podczas podłączania osprzętu. Zbyt mała odległość sufitu podwieszonego od stropu sprawia, że górna powierzchnia obudowy mocniej się nagrzewa, zwłaszcza w przypadku opraw chowanych w suńcie. Zanim wytnie się otwory pod oświetlenie, należy je dokładnie rozplanować. W miarę możliwości otwory nie powinny wypadać na krawędzi płyty, bo wtedy spoiny przy nich mogą pękać. Jeśli są duże, krawędzie płyt wokół nich powinno się wzmocnić, przykręcając je do dodatkowych profili rusztu. Inaczej będą się mocniej uginać, co może doprowadzić do pękania i rozszczelniania się miejsc łączenia oprawy z sufitem. Otwór musi mieć nieco większe wymiary od umieszczanej w nim obudowy, bowiem ta nagrzewa się i rozszerza podczas świecenia, wskutek czego w jej otoczeniu powstają naprężenia. Brak szczeliny dylatacyjnej mógłby doprowadzić do pękania sufitu. Po osadzeniu lamp szczeliny osłania się nakładką dostarczaną z nimi w komplecie albo uszczelnia silikonem lub akrylem, Lampy montuje się po zakończeniu wszystkich prac związanych z wykańczaniem sufitu (szpachlowaniu styków i miejsc wkrętów, malowaniu), żeby ich nie pobrudzić. Sufit podwieszany daje ogromne możliwości aranżacyjne wnętrza. Warto to wykorzystać, nie ograniczając się do prostej powierzchni, ale robiąc w nim załamania, schodki czy łuki.

Byadmin

Fuga ze srebrem

Znana i ceniona na rynku, Fuga Atlas Artis zyskała unikatową cechę – ochronę antybakteryjną. Zapewnia ją, dodane do fugi, srebro. Molekuły tego szlachetnego kruszcu skutecznie niszczą bakterie i grzyby które mogą pojawić się na powierzchni spoin na ściennych i podłogowych okładzinach w kuchniach, toaletach, łazienkach, itp. Trwały kolor spoin zapewnia innowacyjna technologia COLOR PROTECT.
W skład linii spoin ATLAS ARTIS wchodzą również:
Fuga ARTIS STYLE (z dekoracyjnym efektem brokatowym), Fuga Epoksydowa ARTIS (wodoszczelna do brodzików i kabin prysznicowych) oraz Silikon Sanitarny ARTIS.