Category Archive Ogrzewanie

Byadmin

Odpowietrzanie grzejnika

Przed przystąpieniem do odpowietrzania trzeba wyłączyć kocioł i pompę obiegową instalacji co., by zatrzymać obieg wody. Jeżeli grzejniki są zapowietrzone, powietrze zbierze się w ich górnej części, skąd łatwo da się je usunąć. Gdyby pompa była włączona, woda – a wraz z nią powietrze – krążyłyby w instalacji i odpowietrzanie grzejników byłoby mniej skuteczne.
Warto również sprawdzić ciśnienie w instalacji. Manometr powinien wskazywać 2-3 bary (0,2-0,3 MPa). Jeśli pokazuje mniej, trzeba wpuścić do instalacji odpowiednią ilość wody, kontrolując wskazania. Przed odpowietrzaniem głowicę termostatyczną grzejnika ustawiamy w pozycji zamkniętej (zamykamy zawór grzejnikowy). W ten metoda odcinamy grzejnik od instalacji. Po skończonym odpowietrzaniu ustawiamy głowicę w poprzednim położeniu. Zamknięcie zaworu spowoduje odcięcie grzejnika od instalacji. Znajdujące się wewnątrz powietrze nie będzie miało innej drogi, jeśli wyłącznie poprzez grzejnik. Teraz możemy już pootwierać odpowietrznik, posługując się specjalnym kluczem lub śrubokrętem. Podczas odpowietrzania na zewnątrz może się wydobyć trochę wody. Warto więc posiadać pod ręką naczynie, żeby nie zalać podłogi, lub ścierkę, ażeby prędko wytrzeć mokrą plamę. Wygodnie i bez obawy zalania możemy odpowietrzyć grzejnik, posługując się specjalnym pokrętłem do odpowietrzania z pojemnikiem na wodę. Po wykonaniu tej czynności trzeba starannie wytrzeć odpowietrznik i sprawdzić, czy nie posiada śladów przeciekania. Jeżeli pojawią się krople wody, trzeba delikatnie odkręcić śrubkę odpowietrznika, a następnie ponownie ją dokręcić. Ponieważ odpowietrzanie grzejników powoduje obniżka ciśnienia w instalacji (z każdego grzejnika, chociażby gdy nie był zapowie-trzony, zostaje upuszczona niewielka ilość wody), po odpowietrzeniu wszystkich trzeba sprawdzić ciśnienie w instalacji i w razie potrzeby wyregulować je na wymaganym poziomie.

Byadmin

Odpowietrzniki

Każda instalacja grzewcza pracująca w systemie zamkniętym musi istnieć wyposażona w odpowietrzniki. Ich zadaniem bywa samoczynne usuwanie powietrza z instalacji w czasie jej napełniania i podczas eksploatacji i doprowadzenia go w momencie opróżniania jej z wody. Odpowietrzniki montuje się bezpośrednio na kotle (automatyczny), na rozdzielaczach, przy każdym grzejniku (ręczne) i w najwyższych punktach pionów. Odpowietrzniki ręczne reguluje się pokrętłem, śrubokrętem lub kluczem, automatyczne działają bez ingerencji użytkownika. W zależności od typu mogą istnieć zamontowane pionowo lub poziomo. Mają większą wydajność aniżeli ręczne, choć są wrażliwe na zanieczyszczenia.
Do małych instalacji odpowietrzników się nie dobiera, lecz zwyczajowo stosuje takie o średnicy 1/2 cala.

Uzupełnianie ubytków
W nie najgorzej zaprojektowanej i prawidłowo uruchomionej (napełnianej pomału i odpo-wietrzonej) instalacji trzeba na bieżąco kontrolować ciśnienia wody (czyli wskazania manometru) i rozkład temperatury na powierzchni grzejników. Duże spadki ciśnienia mogą świadczyć o nieszczelnościach, czyli przedostawaniu się powietrza do wnętrza instalacji. Dla prawidłowego działania instalacji niezwykle istotny bywa metoda uzupełniania ubytków wody. Jeśli trzeba opróżnić całą lub  element  instalacji, na przykład w celu jej naprawy lub remontu, warto zebrać wodę do naczynia i po wykonaniu prac konserwacyjnych ponownie napełnić nią układ, wlewając ją poprzez najwyżej położony grzejnik (tak bywa bezpieczniej, bowiem każda kolejna porcja świeżej, nieuzdatnionej wody uzupełniającej to dodatkowa ilość tlenu wprowadzona do instalacji).
Na rurociągu z wodą uzu-pełniającą powinien istnieć zamontowany manometr, zawór zwrotny i odcinający i wodomierz. Obserwując wskazania wodomierza, możemy kontrolować ilość dopuszczanej wody uzupełniającej. W instalacjach zamkniętych, zabezpieczonych przeponowym naczyniem wzbiorczym, nie powinna ona przekraczać 5% całkowitej objętości. To oznacza, iż gdy w instalacji bywa 100 1 wody, w ciągu całego roku nie trzeba jej dolać więcej aniżeli 5 1. Wodę możemy uzupełniać jedynie sporadycznie i koniecznie ustalić przyczynę ubytków.

Byadmin

Jak odpowietrzyć instalację?

Po uruchomieniu instalacji centralnego ogrzewania w tym sezonie zwróciłem uwagę na nietypowe odgłosy, które towarzyszą jej pracy (szumy, stukoty). Podobno może to być objaw zapowietrzenia się instalacji, chociaż nie była opróżniana z wody ani nie dokonywano w niej żadnych napraw. Czy mogę spróbować poprawić coś samodzielnie, zanim zdecyduję się wezwać fachowca?

Powietrze może się pojawić w instalacji z wielu powodów:
• może trafić do niej wraz z wodą wodociągową użytą do jej napełnienia – bez względu na to, czy woda pochodzi z sieci, czy z własnego ujęcia, jest w niej rozpuszczona pew-na ilość powietrza;
• może przeniknąć przez ścianki rur. Materiały takie jak polietylen czy polibu-tylen nie są szczelne dla tlenu, dlatego zrobione z nich rury do centralnego ogrzewania powinny mieć barierę anrydyfuzyjną;
• może dostać się do niej w wyniku zbyt szybkiego napełniania, dlatego im rozleglejsza i bardziej roz-gałęziona instalacja, tym wolniej powinno się ono odbywać;
• może być zassane przez niewielkie, niezauważalne podczas pracy instalacji nieszczelności.
Powietrze w instalacji daje o sobie znać w różny sposób. Często gromadzi się w grzejnikach (zwykle tych na naj-wyższej kondygnacji lub usy-tuowanych poniżej sieci rozprowadzającej) i sprawia, że nie są równomiernie ciepłe na całej powierzchni (górna część jest ciepła, dolna – zimna) . Może powodować szumy, stukoty i bulgotania w instalacji. Jeśli przerwie strumień wody dopływającej do pompy, spowoduje tak zwane zjawisko suchobiegu – pompa nie będzie pompowała wody, tylko powietrze, i ciepło wydzielające się wtedy na skutek tarcia w łożyskach może doprowadzić do uszkodzenia jej wału lub pierścieni ślizgowych. Jeszcze innym skutkiem obecności powietrza w instalacji dającym znać o sobie nie od razu, lecz po kilku lub kilkunastu latach jej eksploatacji, jest korozja.

Byadmin

Jakie warunki musi spełniać lokum kotłowni z kotłem na gaz?

Urządzenia gazowe mogą posiadać komorę spalania zamkniętą lub otwartą. Tych z otwartą nie trzeba instalować w pomieszczeniach mieszkalnych.
Wyjątek stanowi kuchnia połączona z pokojem, pod warunkiem iż bywa w niej wywiewny otwór wentylacyjny. Jeśli urządzenia z zamkniętą komorą spalania wyposaży się w koncentryczne przewody powietrzno-spalinowe, możemy je zamontować w dowolnym pomieszczeniu bez względu na gatunek zastosowanej w nim wentylacji. Kotły gazowe o mocy cieplnej nie większej aniżeli 30 kW możemy instalować w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, o kubaturze nie mniejszej aniżeli 8 m3. Jeżeli bywa to kocioł z zamkniętą komorą spalania i z doprowadzeniem powietrza z zewnątrz, wystarczy kubatura nie mniejsza aniżeli 6,5 m3. Kotły o dużej mocy (większej aniżeli 30 kW) powinny istnieć umieszczane w pomieszczeniach technicznych, ewentualnie w przewidzianym na kotłownię budynku wolno stojącym. Wysokość pomieszczenia powinna wynosić co najmniej 2,2 m.

Jeśli kocioł posiada istnieć zasilany gazem płynnym (z własnego zbiornika), muszą istnieć spełnione dodatkowe wymagania. Przede wszystkim parkiet pomieszczenia z takim kotłem nie może istnieć poniżej poziomu terenu, bo oryginalnie niewykonalny byłby swobodny wypływ gazu poza budynek, gdyby doszło do rozszczelnienia instalacji. Z tego samego powodu w podłodze kotłowni na gaz płynny nie mogą się odnaleźć żadne zagłębienia, wpusty czy studzienki. Jeżeli pod pomieszczeniem kotłowni bywa kondygnacja podziemna, wszystkie przejścia instalacji poprzez podłogę muszą być gazoszczelne. W odległości 5 m od kotłowni na zewnątrz budynku nie mogą się odnaleźć żadne otwory do pomieszczeń z podłogą poniżej poziomu terenu. Na wysokości podłogi pomieszczenia z kotłem na gaz płynny, w ścianie zewnętrznej, niezbędny bywa otwór, poprzez jaki w razie awarii cięższy od powietrza gaz będzie mógł wypłynąć z po-mieszczenia.
Należy również zwrócić uwagę na dopuszczalną odległość kotła od miejsc poboru wody ze względu na to, iż wymaga on zasilania z sieci elektrycznej zależy od stopnia ochrony kotła ip a informację o niej powinniśmy odnaleźć w tego instrukcji obsługi lub na tabliczce znamionowej.
Bezpośrednio nad wanną, a chociażby brodzikiem mogą się odnaleźć urządzenia o stopniu ochrony co najmniej IP X5, w odległości od 0 do 0,6 m od nich możemy umieszczać te o stopniu ochrony IP X4, od 0,6 do 2,4 m – urządzenia o stopniu ochrony co najmniej IP Xl. Urządzenia o stopniu ochrony IP X0 powinny istnieć oddalone od wanien, kabin prysznicowych, umywalek i zlewozmywaków co najmniej o 2,4 m.

Byadmin

Jak wykorzystać kominek do ogrzewania?

Kominki mogą ogrzewać pomieszczenia za pośrednictwem powietrza lub wody. System powietrzny zwykle jest wyposażony w kanały, którymi powietrze ogrzane przez wkład kominkowy jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń. Nazywa się to systemem dystrybucji gorącego powietrza (DGP).

Nie jest on połączony z inną instalacją grzewczą w domu – może działać niezależnie od niej. Coraz popularniejsze są kominki z tak zwanym płaszczem wodnym, czyli podgrzewające wodę krążącą w instalacji centralnego ogrzewania. Zastępują one kocioł, ale zwykle są włączone do instalacji równolegle z nim – jako dodatkowe źródło ciepła.

Instalując tego typu urządzenie, szczególną uwagę trzeba zwrócić na konieczność zabezpieczenia systemu przed wzrostem ciśnienia w wyniku podgrzewania wody. Jeśli kominek ma współpracować z kotłem gazowym, olejowym albo pompą ciepła, które są przeznaczone do pracy w instalacjach zamkniętych, należy rozwiązać problem konieczności zabezpieczenia go otwartym naczyniem wzbiorczym. Producenci kominków oferują do tego gotowe rozwiązania. Trzeba tylko wiedzieć, że muszą być zastosowane, a niektórzy instalatorzy o tym zapominają.

Informacje zaczerpnięto z serwisu: http://www.tapis.pl/dgp/

Byadmin

Czy lepsze są grzejniki aluminiowe, czy stalowe?

Nie da się tego jednoznacznie stwierdzić. Jedne i drugie są bardzo popularne. Aluminium jest mniej podatne na korozję niż stal, ale stosowane w tej chwili zabezpieczenia antykorozyjne sprawiają, że nowoczesne grzejniki stalowe także nie korodują.
Wadą członowych grzejników aluminiowych może być dla niektórych brak możliwości podłączenia ich od dołu. Ten estetyczny rodzaj podłączenia jest charakterystyczny dla płytowych grzejników stalowych. Z kolei kupując grzejnik stalowy o określonej mocy, nie możemy już jej zmienić, natomiast moc grzejników członowych zależy od liczby zastosowanych członów, więc w przypadku pomyłki lub zmiany miejsca montażu kupionego grzejnika łatwo dopasować go do nowych warunków. Jeden człon grzejnika aluminiowego ma takie wymiary i taką moc jak żeberko popularnego niegdyś grzejnika żeliwnego, co bardzo ułatwia modernizację polegającą jedynie na wymianie grzejników bez przerabiania rur.